woensdag 7 maart 2018

Vanitas vanitatum





“  Two possibilities exist : 
either we are alone in the Universe or we are not. 
Both are equally terrifying.


Deze week las ik op twee totaal verschillende momenten en los van elkaar, deze zogenaamde "wijze (?) woorden" (ze werden door degene die ze citeerde inderdaad als dusdanig omschreven), en beide keren wrong er wat vanbinnen in mij.


Ik vind vooral mensen die dít als "wijze" woorden omschrijven "beangstigend". Wat heet tegenwoordig "wijs", denk ik dan? En wie ZIEN zij dan als "WIJ"? 
Menen zij dat zij de aarde zelf representeren, met alles erop en eraan? Dat zij zelf vogels, bomen, bloemen, vissen, beren, varkens, wolven, insecten, ja zelfs bacteriën en virussen zijn? 


Hoe kan iemand die twijfel opperen dat we, al was het maar één seconde, "alleen" zijn in de kosmos?
Alle leven zit verdraaid onder onze neus en dàt schijnen dit soort mensen klaarblijkelijk nog niet eens op te merken laat staan waardig te keuren.
Hoe zouden zij dan op een andere planeet "leven" herkennen en welk verschil zou dat voor hen maken zij het misschien dat ze hopen van deze wezens de oplossing voor alle problemen  te zullen krijgen? Begrijpe wie begrijpen kan. Het lijkt me de angst zelf die hun brein regeert.
Hoe ver zijn zij met hun bewuste en denkende geest al heen en lam gelegd door die angst?

We kwamen zelfs niet in ons eentje of alleen op deze wereld. Elk van ons kwam uit een allesomvattend warm (moeder-) lichaam dat na onze geboorte plaats maakte voor een ons omringende moeder natuur... We zijn en worden door de zorgzame Aarde gedragen en verdragen ; "onbewust liefdevol" want omsloten met een nog steeds (maar voor hoe lang nog?) perfecte atmosfeer om ons in een paradijs te kunnen wanen, maar sommigen lijken zich hier duidelijk niet bewust van te zijn : ze richten hun blik liever verderop naar ergens daarboven of daarbuiten terwijl we hier lekker doorgaan met het verder verzieken van  onze eigen omgeving ... 

Mochten we ons écht bewust zijn zoals we toch zo graag beweren, dan zouden we ook bij machte zijn dìt gegeven ten volle te beseffen en weten dat al ons huidige streven tégen ons welzijn en onszelf als mens is gericht. Dat het tegenwoordig eerder zó is dat, hoe minder we zouden ingrijpen en willen bezitten of beheersen, hoe mooier de aarde weer zou kunnen worden. Elk van ons zou daartoe horen bij te dragen door het loslaten van onnodige verworvenheden. Want als we daartoe niet bereid zijn dan hebben we de strijd op voorhand al verloren...
Hoe meer we zouden minderen, hoe beter het zou zijn voor zij die na ons verder moeten met wat we achterlaten.
Wij zijn niet God, noch de natuur zelf, we zijn slechts een overmoedig om niet te zeggen "hoogmoedig" minuscuul deeltje ervan met een rechtevenredig soort zelfbewustzijn en een onnoemelijke hebzucht.
Laat ons dat (zelf-)bewustzijn asjeblief zinnig en in het belang van het geheel gaan gebruiken, en niet uitsluitend voor onszelf.
Wees gerust... de aarde kan perfect zonder de mens verder, maar dat is omgekeerd zeker niet het geval!!! Misschien ware het dan ook niet slecht mochten we eerst alle medebewoners van deze aarde - en ik doel hier zeker niet enkel op de mens maar op àlles wat leeft - iets beter trachten te begrijpen alvorens te speuren naar buitenaards leven.
Er is nog zoveel hier op onze eigenste planeet dat we totaal niet begrijpen... Als we nou dààr al eens mee begonnen?







🌱🌱🌱





zaterdag 21 januari 2017

Stuurlui








Ik twijfel aan heel veel maar, dat de mens een afgedwaalde soort is, omdat degenen die leiden, "denken" dat ze de weg weten... of nog erger : doen alsof, daar twijfel ik nauwelijks aan.


- DagEnDauw -










vrijdag 13 januari 2017

De vader




Hij zit gehurkt aan de rand van de weg, ineengedoken, zijn hoofd licht naar voor gebogen. Tegen de druilregen en de wind in, tracht hij in de beschutting van zijn hand de vlam van de aansteker brandende te houden. Hij kijkt niet op als ik nader, beladen met de kerstgeschenkjes die ik net voor mijn ouders heb gekocht. Hij is diep  in gedachten verzonken.
De lucht is somber en grauw. Zijn wagen staat een eind verderop in de graskant geparkeerd. Op ons beiden na, is de weg verlaten.
Voorzichtig brengt hij de aansteker naar de grond, waar in het gras een kaarsje bij wat bloemen is neer geplant.
Vanop een fotootje lacht het gelaat van een blonde jongen van nog geen twintig jaar, schat ik, hem toe. Het lijkt alsof hij wil zeggen : "Wat fijn dat je ondanks dit weer, toch gekomen bent, vader."
Zacht sijpelt de regen langs het houten kruisje de aarde in.
Ik snak even naar adem terwijl ik hem voorbijfiets. 
Straks vieren wij met de hele familie feest.






vrijdag 6 januari 2017

Steer your way / Zoek je weg (Cohen vertaald door Dauw)



Zoek je weg, door de restanten
van het altaar en 't portaal.
Zoek je weg, doorheen de fabels
van de Schepping en de Val.
Zoek je weg, langs paleizen
die oprezen uit hun gracht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Stuur je hart langsheen de Waarheid,
die gisteren nog bestond;
zoals fundamentele goedheid;
de Wijze Weg die je nog vond.
Stuur je hart, kostbare hart,
langs iedere vrouw die je hebt gepacht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Stuur je Zelf door de pijn,
die veel echter is dan jij.
Die het kosmisch model verbrijzelde,
dat ons elk uitzicht ontzei.
En laat me nog niet heengaan,
ofschoon een God me daar verwacht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Ze fluisteren; de verschopte stenen,
terwijl Calvariebergen wenen,
omdat Hij stierf om de mens te heiligen,
en wij sterven, ... zelfs voor niets.
Sla dus maar het "Mea Culpa",
dat je geheugen heeft gewist;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Zet koers, O mijn hart
- al verzoek ik, zonder recht -
naar die ene die een onmenselijke taak werdt opgelegd;
die het oordeel al voorzag
en weet dat hem de kogel wacht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


O, ze fluistren; de verschopte stenen,
terwijl Calvariebergen wenen,
omdat Hij stierf om de mens te heiligen
en wij, sterven zelfs voor niets.
Zeg dus maar het "Mea Culpa"
dat je zoetjesaan vergat;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.




Naar "Steer your way" geschreven door Leonard Cohen, voor zijn laatste C.D. "You want it darker". Vrij vertaald door DagEnDauw.